Puslu bir günde sahilde yaklaştım yanına.Elimi yanağına hafif hafif dokundurdum,çenen den kavradım seni ve suratıma çevirdim suratını.O kıpkırmızı güzel kıvrımlı dudaklarından çıkacak iki kelimeye bakarken ben.Yeşil gözlerin tüm ihtişamıyla ışıklandırıyordu sahili.
İşte keşke hikaye böyle başlasaydı….
ama böle başlamadı
başlangıcın ne önemi vardı ki?
önemli olan sonu değil mi ki?
Her şeyin bir sonu olduğu gibi…
Hava sanırım 30-35 dereceydi.Elimde biralarım la koşa zıplaya geliyordum.Kim derdi ki bana “Atilla,bugün aşık oluyorsun!” ama evet olacaktım…
Uzaktan güzel bir kadın bana doğru geliyor.Fazla tatlı,fazla güzel,fazla kıvrımlı…
Alamıyorum gözlerimi senden.Yanaşıyorum sana.Konuşmaya çalışıyorum.Konuşuyorsun.”Tam da bu!” diyorum.Susuyorsun.Bekliyorum.Bir daha neşelendirmeni kalbimi,çevremi…
Akşam oluyor gidiyorsun.Koşuyorum arkandan sana yetişmeye çalışıyorum.Yetişiyorum.Veda ediyorum
Gidiyorsun…
Ölüyorum…
şimdilik.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder